Ράμματα έχει η γούνα σου, όχι φερμουάρ...

Συμβαίνουν τόσα πράγματα αυτή την εποχή, που αισθάνομαι σαν να ζω δέκα ζωές. 

Έχω άποψη για τα περισσότερα, λανθασμένη ή σωστή, δεν έχει σημασία, δεν επηρεάζω κανέναν, πλην ελάχιστων ανθρώπων ίσως, που επηρεάζουν ακόμα λιγότερους, οι οποίοι επηρεάζουν πιο λίγους, ως κανέναν. Οπότε ή μαλακίες λέω ή εξυπνάδες, μηδέν στο πηλίκο. 

Και να είχα επιρροή όμως, βαριέμαι πια να εκθέτω τις απόψεις μου. Είναι σαν να μαγειρεύεις πάνω από ένα μεγάλο καζάνι και να ανακατεύεις διαρκώς ένα καταραμένο φαγητό που δεν ψήνεται ποτέ.

Να το πω κι αλλιώς. Γιατί να εκφέρεις άποψη για οποιοδήποτε ζήτημα, όταν πίσω από κάθε ζήτημα που προκύπτει, κρύβονται άνθρωποι; Αυτή είναι η μια και μοναδική άποψη που θέλω να διατυπώσω.
Δεν υπάρχουν ζητήματα, παρά μόνο άνθρωποι. Και μάλιστα, μισοηλίθιοι.
Προκαλούν τα πάντα εκτός από τις φυσικές καταστροφές. Που κι εκεί έχουν βάλει το δαχτυλάκι τους, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Στην πλειονότητα τους οι περισσότεροι, αγγίζουν με το ζόρι το μέσο όρο αντίληψης. Ανεξάρτητα από την εκπαίδευση που έλαβαν, την κοινωνική ή οικονομική τους κατάσταση, το επάγγελμα, το φύλο ή την ηλικία.

Μελαγχολώ με την κατασκευαστική αποτυχία αυτού του δίποδου, που έχει την ικανότητα να μαθαίνει τρομερά γρήγορα πώς να πιλοτάρει αεροπλάνο και να χειρουργεί καρδιές, μέχρι να πουλάει παπούτσια, να κάνει εκπομπή στο ραδιόφωνο, να βάζει πρίζες ή να χειρίζεται έναν υπολογιστή, αλλά δεν μπορεί με τίποτα να αντιληφθεί την ύπαρξη του.
Αυτό είναι το κομβικό σημείο για την αντίληψη κάθε ανθρώπου. Το σημείο που οι περισσότεροι συναντώνται πνευματικά, επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν, κερδίζοντας έτσι την αξιολόγηση «αντίληψη στο μέσο όρο»...


...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ